"Booze"?

Η κατανάλωση αλκοολούχων ποτών έχει επικρατήσει ως μια από τις πιο διαδεδομένες συνήθειες που σχετίζονται με τη διασκέδαση αλλά και άλλες καταστάσεις. Η λήψη αυτών των ποτών είναι μια πραγματικότητα για εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο ενώ έχει καταγραφεί από την περίοδο της αρχαιότητας αν και είναι αμφισβητήσιμο αν γινόταν με τον ίδιο τρόπο όπως σήμερα. Στην πραγματικότητα μπορεί να διαπιστώσει κάποιος ότι κατά βάση γινόταν στα πλαίσια μιας "ιεροτελεστίας", διαφορετική από εκείνην που έχουμε συνηθίσει ενίοτε να χρησιμοποιούμε ως δικαιολογία προκειμένου να παραδοθούμε για άλλη μία φορά στους βραχίονες της μέθης.

Τα περισσότερα από τα αλκοολούχα ποτά και κατά βάση εκείνα που βλάπτουν λιγότερο περιέχουν Αιθανόλη. Πρόκειται για "ένα πτητικό, εύφλεκτο και άχρωμο υγρό" το οποίο πάντως ο οργανισμός το αντιλαμβάνεται ως δηλητήριο, δηλαδή προσπαθεί με απλές ή σύνθετες διαδικαδίες να απαλλαγεί από αυτό. Είναι ενδιαφέρον ότι το σώμα παράγει από μόνο του αλκοόλ κατά τον μεταβολισμό των σακχάρων και σίγουρα δεν χρειάζεται επιπλέον. Φανταστείτε τώρα ότι η ποσότητα που του δίνουμε είναι πολλές φορές μεγαλύτερη από εκείνη που προκύπτει κατά τη διαδικασία που προαναφέραμε. Τι συμβαίνει όμως όταν καταναλώνουμε αυτό που κοινώς λέγεται οινόπνευμα;

ο χημικός τύπος της αιθανόλης

 Από την στιγμή εισόδου του στον ανθρώπινο οργανισμό ερεθίζει τη στοματική κοιλότητα και τον οισοφάγο. Στη συνέχεια περνά στο στομάχι, όπου προκαλεί αυξημένη έκκριση γαστρικών υγρών. Από κει περνά στο λεπτό έντερο. Η αλκοόλη απορροφάται εύκολα από τα περισσότερα τμήματα του πεπτικού συστήματος, ταχύτερα όμως από το λεπτό έντερο. Η ταχύτητα απορροφήσεως της
αλκοόλης, επομένως και ο χρόνος εμφανίσεως των επιπτώσεων της, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες.

Από την πληρότητα του στομάχου (το γεμάτο με τροφή στομάχι επιβραδύνει την απορρόφηση), από το είδος του ποτού και από την περιεκτικότητα του σε αλκοόλη, από το βάρος του σώματος, από την ψυχική διάθεση του χρήστη (κούραση, άγχος), από το μεταβολισμό του χρήστη (η μεταβολική διαδικασία διαφέρει από άνθρωπο σε άνπρωπο καθώς και η διαπερατότητα του γαστρικού και εντερικού βλεννογόνου). Μετά την απορρόφηση της, η αλκοόλη διαχέεται μέσω του αίματος σε όλους του ιστούς και τα βιολογικά υγρά του σώματος. Έτσι μπορεί να εντοπιστεί στον εκπνεόμενο αέρα και στα ούρα. Οινόπνευμα υπάρχει επίσης στην κυκλοφορία του εμβρύου όταν η έγκυος καταναλώνει αλκοολούχα ποτά. Σοβαρά προβλήματα όπως διανοητική καθυστέρηση ή ηπατικές διαταραχές, προκαλούνται στο έμβρυο από την κατανάλωση αλκοόλης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Το οινόπνευμα επιδρά κυρίως στο νευρικό σύστημα. Αν η συγκέντρωση στο αίμα είναι μικρή, εξασθενεί η μνήμη και η αντίληψη, χάνεται ο ειρμός της σκέψης και διαταράσσεται η ομιλία. Χαρακτηριστική αντίδραση στο οινόπνευμα είναι η απώλεια αυτοελέγχου και η εμφάνιση συναισθηματικών εκρήξεων. Το ‘‘ευφορικό’’ αποτέλεσμα δίνει την εντύπωση ότι η δράση του οινοπνεύματος στο νευρικό σύστημα είναι διεγερτική. Στην πραγματικότητα όμως είναι έντονα κατασταλτική, έχει δηλαδή καταπραϋντική δράση. 

Η χρόνια κατανάλωση οινοπνεύματος προκαλεί πολυάριθμες παθήσεις, όπως είναι η χρόνια γαστρίτιδα, διαταραχές της λειτουργίας του παγκρέατος και του νευρικού συστήματος. Επειδή ο μεταβολισμός της αλκοόλης γίνεται κυρίως στο συκώτι, η συχνή και μακρόχρονη χρήση νεκρώνει τα κύτταρα του (κίρρωση του ήπατος).

ο ανθρώπινος τύπος της αιθανόλης

Ύστερα από χρόνια χρήση οινοπνεύματος χρειάζονται υψηλότερα επίπεδα αλκοόλης στο αίμα, για να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η κατάσταση αυτή οδηγεί σε προοδευτική αύξηση της κατανάλωσης οινοπνευματωδών ποτών. Με την πάροδο του χρόνου ο άνθρωπος αποκτά εξάρτηση (αλκοολισμός). Η διακοπή δηλαδή λήψης αλκοόλης προκαλεί δυσάρεστα συμπτώματα όπως κεφαλαλγία, νευρικότητα, ναυτία, πυρετό, ψευδαισθήσεις.

Ωστόσο δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε την κοινωνική υπόσταση της κατανάλωσης οινοπνεύματος όταν λειτουργεί μέσα στα πλαίσια μιας "ιεροτελεστίας", όχι για κάποιο άλλο λόγο αλλά γιατί οι κοινωνικοί παράγοντες μπορούν να λειτουργήσουν ρυθμιστικά στην ατομική κατανάλωση στο βαθμό που μπορούν να διατηρούν τη συνήθεια στη σφαίρα ενός σπάνιου αγαθού παρά εκείνου της καθημερινής χρήσης, συμβάλλοντας σε μια πιο ορθολογική του διαχείρηση.

Αν παρόλαυτα επιλέξετε να καταναλώσετε κάποιο ποτό καλό είναι να γνωρίζετε ότι το κρασί είναι εκείνο με τη λιγότερη οξύτητα ανάμεσα στα ποτά*. Μια ποσότητα ίση με ένα ή το πολύ δύο ποτηράκια είναι αρκετή για να σας δώσει τις ευεργετικές του ιδιότητες και ο οργανισμός σας σίγουρα δεν χρειάζεστε περισσότερο. Ακόμα όμως και αυτή η πράξη επαναλαμβάνεται καθημερινά αυξάνει το συνολικό φορτίο οξύτητας του οργανισμού. Αν υπολογίσετε και τις άλλου τύπου επιθέσεις που μπορεί να πραγματοποιείτε στον οργανισμό σας ταυτόχρονα τότε αντιλαμβάνεστε ότι τα περιθώρια που του παρέχετε για να εξισορροπήσει στενεύουν ανοίγοντας το δρόμο για την εμφάνιση εκφυλιστικών φαινομένων. Τίθεται επίσης το ερώτημα τι είναι αυτό που προσπαθούμε να επιτύχουμε με την σύνθετη ψυχική διαδικασία που ενεργοποιεί η επίδραση του οινοπνεύματος και αν υπάρχουν απλότεροι και λιγότεροι επιβλαβείς τρόποι να επιδιώξουμε το ίδιο αποτέλεσμα.

*τα αποστάγματα συγκαταλέγονται ανάμεσα στις πιο όξινες τροφές / η μπύρα περιέχει το ισοδύναμο μιας δόσης 5% στα 500ml= 25ml περίπου δηλαδή όσο ένα διπλο ουίσκυ / αντίθετα με ότι φημολογείται είναι ο αριθμός και όχι η ποικιλία των ποτών που μας έχει οδηγήσει στη μέθη / σε γενικές γραμμές μπορούμε να συμπυκνώσουμε το νόημα της χρήσης στο ότι είναι καλύτερα να πίνεις λίγο και να μεθάς πολύ παρά να πίνεις πολύ και να μεθάς λίγο.